 |
| |
 |
|
Een kogel in het hoofd beëindigde op 31 maart 2007 abrupt het leven van de 9-jarige Grecil Buya Galacio. En daarmee ook haar droom om verpleegster te worden. |
|
|
Grecil werd doodgeschoten door een lid van het 28ste Infanteriebataljon toen ze patrouilleerden in de buurt van haar huis in Purok 6, New Bataan, Compostela Valley. De militaire bevelhebbers van Mindanao verklaarden later dat ze een twaalfjarige kindsoldaat hadden neergeschoten, nadat zij eerst zelf vuurde. Ze toonden zelfs foto's van het lijkje van Grecil bovenop een M-16, een wapen dat zo groot is als Grecil zelf.
Op 4 april werden deze valse beschuldigingen dan ook weerlegd door een interreligieuze psychosociale noodhulpmissie die georganiseerd werd door het Children Rehabilitation Center (CRC) en de mensenrechtenorganisatie Karapatan. Het team bestond uit medewerkers van verschillende niet-gouvernementele organisaties en sociaal assistenten van het Departement voor Sociale Zaken en Ontwikkeling.
Uit het sociale onderzoek dat door deze missie verricht werd, bleek dat Grecil net het tweede leerjaar met groot succes beëindigd had. Ze keek uit naar haar zomervakantie en zou samen met haar broertjes en zusjes veel spinnen vangen, want dat deden ze graag.
Grecil zou zich net gaan wassen in de nabijgelegen rivier toen ze die fatale dag doodgeschoten werd. Ze werd gevonden op enkele meters van haar huis dat doorzeefd werd met kogels.
De familie van Grecil startte onmiddellijk een campagne om gerechtigheid te eisen voor Grecil. Dit deden ze samen met het Children Rehabilitation Center, KABIBA, Salinlahi Alliance for Children's Concerns, Karapatan en Gabriela. Ze spanden een rechtzaak aan bij de regionale rechtbank in Nabunturan, in Compostela Valley tegen het leger op beschuldiging van moord. Maar ook in Manilla kwamen ze in actie. Daar spanden ze een zaak aan tegen het leger bij de Commission on Human Rights en bij het monitoringcomité van de CAHRIHL (Comprehensive Agreement on Human Rights and Humanitarian Law). Beide instanties staan onder bevoegdheid van de regering. Ze dienden ook administratieve klachten in bij de ombudsman.
Dominador Calamba II, de commissaris van de Commission on Human Rights in Mindanao, ging in op het verzoek van de familie om een onderzoek te starten, inclusief een autopsie. Hij beloofde ook het leger te interpelleren over het "incident" naar aanleiding van zijn bezoek aan Davao City én een kleine schadevergoeding te eisen. Bij zijn laatste bezoek aan Mindanoa op 24 april beloofde hij opnieuw een onderzoek, maar liet hij zich niet verder uit over een mogelijke autopsie. Ook het Monitoring Comité beloofde de zaak verder te onderzoeken.
De Commission on Human Rights realiseerde echter geen enkele van deze beloften. Daarom besloten Gabriela en het Children Rehabilitation Center zelf een missie te organiseren om de zaak te onderzoeken en een autopsie te doen. Deze missie vond plaats van 8 tot 10 augustus jongstleden.
Een onderzoeksteam, geleid door onafhankelijk forensisch expert Dr. Fortun, reisde af naar het gebied waar de moord gebeurde, nam foto's, mat afstanden en interviewde verschillende getuigen. Zij groeven het lichaam van Grecil op en brachten het over naar Manilla, waar de autopsie zou gebeuren. De resultaten van die autopsie worden de tweede week van september verwacht.
De campagne voor gerechtigheid voor Grecil eindigt niet met de terugkeer van haar familie naar Davao. Het legt de nadruk op de toenemende bezorgdheid over de mensenrechtenschendingen tegen kinderen en meer specifiek het bestempelen van kinderen als kindsoldaten, zonder specifieke aanleiding. Het gaat echter om kinderen die zich "toevallig" op een plaats bevonden waar onlust, armoede en onderdrukking heerst.
We zijn iedereen dankbaar die ons steunt in ons werk om onze kinderen een toekomst te geven. Een toekomst waarin mensenrechten gerespecteerd worden.
| |
